U Drugom svjetskom ratu su pobijeđene fašističke vojske, ali ne i fašizam kao ideja i politička metoda. Ako je fašizam preživio i sada se vraća čak i tamo gdje je bio pobijeđen može li se čovječanstvu poslije Prvog, Drugog i Hladnog rata dogoditi i Treći svjetski rat?
U historiji svijeta bilo je bezbroj ratova i zločina.
Najpoznatiji zločinci su: Hitler[1], Musolini[2], Staljin[3], Mao Ce Tung[4], Džordž Buš[5]… Jesu li oni bili muslimani? Jesu li muslimani uzrokovali Prvi svjetski rat sa 17 miliona mrtvih? Jesu li muslimani uzrokovali Drugi svjetski rat sa preko 50 miliona mrtvih? Jesu li muslimani ubijali u Aušvicu[6], Dahau[7], Mauthauzenu[8], Jasenovcu[9] i drugim koncentarcionim logorima[10]? Jesu li muslimani opsjedali Lenjingrad[11] i prouzrokovali smrt nekoliko stotina hiljada ljudi? Jesu li muslimani napali Staljingrad[12] i prouzrokovali više od milion žrtava? Jesu li muslimani bacili atomske bombe na japanske gradove Hirošimu i Nagasaki[13] i ubili oko 130 hiljada ljudi? Jesu li muslimani uzrokovali Hladni rat?[14] Jesu li muslimani ratovali u Vijetnamu i Kambodži[15] i uzrokovali milione mrtvih? Jesu li muslimani držali 1425 dana pod opsadom Sarajevo[16] i ubili više od 10 hiljada stanovnika? Jesu li muslimani u Višegradu[17] 1992. godine zapalili oko 140 živih civila? Jesu li muslimani u Srebrenici[18] ubili više od 8000 ljudi?
Da li je bilo u povijesti zločina koje su počinili zločinci sa muslimanskim imenima? Naravno da jeste. Bezbroj. Ali ne smijemo zločine relativizovati i zaboraviti da islam zabranjuje ubijanje nevinih i da je džihad protiv zla a ne uz zlo, te se niti jedan zločin ne može pripisati islamu ali ni muslimanima. Zašto? Zato što muslimani nijesu zločinci i zločinci nijesu muslimani. U tok kontekstu je i parola: MUSLIMS ARE NOT TERRORISTS AND TERRORISTS ARE NOT MUSLIMS,te svako ekstremno nasilje i teroristički atak koji musliman (ili grupa muslimana) urade s ciljem odmazde, odbrane i td. samo ide na ruku tzv. ‘‘velikoameričkim’’ ratnohuškačkim medijima.
Antidiskriminacija za bolje crnogorsko društvo – medijska kampanja i informisanje uz podršku Fonda za zaštitu i ostvarivanje manjinskih prava Crne Gore za 2021.
[1] Hitler, Adolf (20. april 1889 – 30. april 1945). Njemački političar i vođa Nacističke partije koji je 1933. postao njemački kancelar. Poslije smrti njemačkog predsjednika Paula fon Hindenburga 1934. Hitler je proglasio sebe za firera (vođu), zvanje u kojem je, zahvaljujući uredbi (njem. Ermächtigungsgesetz) iz 1933, objedinio ovlašćenja predsjednika i kancelara i uspostavio totalitarni režim u Njemačkoj pod njegovom vlašću koji je trajao sve do njegove smrti samoubistvom 1945. godine. Nakon obnove njemačke ekonomije i ponovnog naoružavanja Vermahta, u Njemačkoj je uspostavljena diktatura pod Hitlerom koji je vodio agresivnu spoljnu politiku sa ciljem osvajanja „životnog prostora“ (njem. Lebensraum). Kao logični nastavak ovakve spoljne politike uslijedio je njemački napad na Poljsku 1939, zbog čega su Velika Britanija i Francuska objavile rat Njemačkoj, čime je i zvanično počeo Drugi svjetski rat. Do 1945. Hitlerova politika je pretrpjela poraz, a Nacistička partija je bila pred raspadom. Hitlerov rat za teritorije i pročišćenje rase prouzrokovao je smrt desetina miliona ljudi, uključujući i genocid nad oko 6.000.000 Jevreja poznatiji kao holokaust. U posljednjim danima rata 1945, dok je njemačka prijestolnica Berlin pružala posljednji otpor sovjetskoj Crvenoj armiji, Hitler se oženio Evom Braun, da bi za manje od 24 sata njih dvoje izvršili samoubistvo u firerovom bunkeru. Smatra se odgovornim za oko 20 miliona žrtava.
[2] Musolini, Benito Amilkare Andrea (1883–1945). Italijanski vođa od 1922. do 1943. Godine 1919. sa istomišljenicima osniva Fašističku partiju (it. Fasci Italiani di Combattimento). Osnovali su i naoružane odrede koji su terorisali radnike ljevičare i aktiviste ostalih partija. Krajem 1921. ime partije je promijenjeno u Partito Nazionale Fascista. Poslije osvajanja lokalne vlasti i pohoda na Rim sa 60 hiljada crnokošuljaša, 1922. godine postaje premijer, a raznim represivnim i autoritarnim mjerama do 1925. i italijanski diktator. Tokom tridesetih godina XX vijeka vodi agresivnu spoljnu politiku i približava se Hitleru i nacističkoj Njemačkoj sa kojom 1940. ulazi u rat protiv zapadnih saveznika. Poslije niza neuspjeha i američke invazije, 1943. je smijenjen s položaja i pritvoren. Njemci ga oslobađaju i postavljaju za diktatora marionetske Italijanske Socijalne Republike (Salo) kojom vlada do kraja rata, kada ga partizani pri pokušaju bjekstva u Švajcarsku zarobljavaju i strijeljaju.
[3] Staljin, Josif Visarionovič Džugašvili (18. decembar 1878 – 5. mart 1953). Prvi generalni sekretar Centralnog komiteta Komunističke partije Sovjetskog Saveza od 1922. do svoje smrti 1953. Staljin je preuzeo vodeću ulogu u sovjetskoj politici nakon smrti Vladimira Iljiča Lenjina 1924. godine, postepeno uništavajući svoje političke protivnike sve dok nije postao neprikosnoveni lider Sovjetskog Saveza. Staljin je pokrenuo komandnu ekonomiju. Preokret u poljoprivrednom sektoru je poremetio proizvodnju hrane, što je izazvalo veliku glad, uključujući katastrofalnu glad u Sovjetskom Savezu 1932–1933. Tokom kasnih tridesetih, Staljin je pokrenuo „Veliku čistku“ (poznatu još i kao “Veliki teror”) i stradali su milioni Rusa. Tokom 1939. godine Staljin je potpisao pakt o nenapadanju sa nacističkom Njemačkom, nakon čega je uslijedila njemačka invazija na Poljsku, Finsku, baltičke zemlje, Besarabiju i severnu Bukovinu. Nakon što je Njemačka prekršila pakt invazijom na Sovjetski Savez 1941, Sovjeti se priključuju Saveznicima i igraju najvažniju ulogu u porazu sila Osovine. Nakon rata, Staljin je instalirao marionetske komunističke režime u većini zemalja Istočne Evrope, formirajući Istočni blok, iza onoga što je nazvano „Gvozdena zavjesa“ sovjetske vladavine tokom Hladnog rata. Tokom njegove vladavine, ubijeni su oko 40 milijuna ljudi u Gulazima i tokom političkih progona diktatorske vlasti te od poslijedica i zabluda ekonomske politike.
[4] Mao Ce Tung (26. decembra 1893 – 9. juna 1976). Kineski političar, vojskovođa, revolucionarni vođa i državnik koji se smatra najvažnijom ličnošću u modernoj kineskoj historiji i jednom od najvećih ličnosti 20. vijeka. Tokom njegove vladavine, ubijeno je oko 50 miliona ljudi za vrijeme političkih progona diktatorske te od poslijedica i zabluda ekonomske politike.
[5] Džordž Buš (rođen 6. jula 1946. godine). Bio 43. predsjednik SAD. Na neizvjesnim i kontraverznim izborima 2000. godine Buš je kao kandidat Republikanske stranke izabran za predsjednika SAD, pošto je dobio više elektorskih glasova, ali manje glasova građana od protivkandidata Ala Gora. Osam mjeseci po stupanju na dužnost, dogodili su se teroristički napadi 11. septembra 2001. i Buš je objavio globalni Rat protiv terorizma, naredio invaziju Avganistana iste godine i invaziju Iraka 2003. godine sa opravdanjem da pokušavaju da spriječe razvitak navodnog iračkog programa proizvodnje oružja za masovno uništenje i spriječe diktatora Saddama Husseina da ga upotrijebi. Oružje za masovno uništenje nikada nije pronađeno. SAD su optužile Siriju da je sakrila iračko oružje za masovno uništenje, što je ta država negirala. Neki smatraju da je glavni razlog agresije bio kontrola bogatog izvora nafte u Iraku. Tokom agresije na Irak ubijeno je od najmanje 150.000 do najviše 1 milion. Nasilje u Iraku je narednih godina gotovo postala rutina uz česte napade bombaša samoubica na civilne mete. Od ukupnog broja poginulih, ugrubo 80 % su bili civili. Agresija na Irak je povećala broj terorističkih napada umjesto da ih smanji. Izbio je sunitsko-šitski civilni rat kao i sukob sa Kurdima. Nastao je haos i pljačka, razoreni su i opljačkani vrijedni povijesni spomenici. Milioni Iračana su bili raseljeni ili izbjeglice.
[6] Aušvic. (njem. Konzentrationslager Auschwitz-Birkenau). Najveći nacistički koncentracioni logor za masovno uništenje stanovništva. Nalazio se u južnoj Poljskoj, 50 km zapadno od Krakova i 286 km od Varšave. Ime je dobio po obližnjem selu Osvjenćim (Aušvic na njemačkom). U koncentracioni logor Aušvic ukupno je deportovano 1,3 miliona ljudi iz raznih djelova Evrope. Od tog broja, ovdje ih je pobijeno 1,1 milion, od toga milion Jevreja. Većina žrtava je ubijena odmah po prispeću u logor u gasnim komorama Aušvica II u kojima je korišten gas ciklon B. Ostali su umrli od sistematskog izgladnjivanja, prinudnog rada, nekontrolisanih epidemija, u egzekucijama strijeljanjem i u medicinskim eksperimentima. Među stradalima je i 19.000 Roma koji su ubijeni u julu 1944, i oko 83.000 Poljaka. Komandant logora Rudolf Hoes je na Nirnberškom procesu svjedočio da je oko 2,5 miliona ljudi umrlo u Aušvicu.
Godišnjica sovjetskog oslobođenja Aušvica 27. januara 1945. se u svijetu obilježava kao ‘‘Međunarodni dan sjećanja na žrtve holokausta“.
[7] Dahau. Nacistički koncentracioni logor, i prvi logor otvoren u Njemačkoj, na mjestu napuštene fabrike municije kod srednjovjekovnog grada Dahaua, na jugu Njemačke. Logor je otvoren u martu 1933. i bio je prvi redovni koncentracioni logor. Dahau je služio kao prototip i model za ostale nacističke koncentracione logore. Ukupno je preko 200.000 zatvorenika bilo smješteno u Dahau. Vjeruje se da je 25.613 zatvorenika umrlo u glavnom logoru i još oko 10.000 u okolnim logorima, uglavnom od bolesti, neuhranjenosti i samoubistava.
[8] Mauthauzen (od ljeta 1940. poznat kao „Koncentracioni logor Mauthauzen-Gusen“). Grupa nacističkih koncentracionih logora izgrađenih oko sela Mauthauzen i Gusen u Gornjoj Austriji, oko 20 km istočno od Linca. Januara 1945. u logorima, kojima je upravljano iz centrale u Mauthauzenu, bilo je oko 85.000 logoraša. Broj nastradalih nije poznat ali većina izvora navodi brojke između 122.766 i 320.000 za cio kompleks.
[9] Jasenovac (1941–1945). Najveći koncentracioni logor u okupiranoj Jugoslaviji, koji su ustaše osnovale u tzv. NDH (Nezavisna država Hrvatska) u ljeto 1941, po ugledu na nacističke logore za masovno uništavanje ljudi. U logoru su primjenjivane metode ponižavanja, terora i divljeg uništavanja muškaraca, žena i djece, ubijanje zatvorenika hladnim i vatrenim oružjem, izgladnjivanjem do smrti, vješanje i spaljivanje pećima do masovnih ubijanja na „Graniku“ gdje su ustaše izmrcvarene žrtve bacali u Savu. U ovom logoru ubijeno je nekoliko stotina hiljada Srba, Jevreja, Roma, Hrvata i drugih. U ustanku 23. aprila 1945 poginulo je oko 2000 logoraša, a spaslo ih se samo nekoliko stotina.
[10] Koncentracioni ili sabirni logor. Vrsta zatvora koja je stvorena tokom rata za političke protivnike, pripadnike pojedinih etničkih ili religijskih grupa, civila iz kritičnog vojnog područja ili bilo koju grupu ljudi. Tokom Drugog svjetskog rata sile Osovine koristile su koncentracione logore za masovno istrebljivanje nepoželjnih etničkih skupina – Jevreja, Roma (koji su po fašističkim teorijama rasno bezvrijedni i nepoželjni), Slovena, kao i političkih neprijatelja. Od 1939. do 1945. broj logora se povećavao, a naročito logora za neposredno likvidiranje zatvorenika, od kojih su najpoznatiji oni na teritoriji okupirane Poljske (Osvjenćim (Aušvic), Treblinka, Majdan i dr.). Računa se da je u tim logorima ubijeno 11.000.000 logoraša, od toga 6 miliona Jevreja. Zadužen za „konačno rješenje jevrejskog pitanja“ (Endlösung der Judenfragen) bio je Adolf Ajhman (osuđen i pogubljen u Izraelu 1962).
U okupiranoj Jugoslaviji po ugledu na Njemačku i Italiju bilo je formirano čak 70 koncentracionih logora u kojima je stradalo oko 400.000 ljudi.
[11] Opsada Lenjingrada. Naziv za njemačku opsadu Lenjingrada (Sankt Petersburga) tokom Drugog svjetskog rata. Opsada je trajala od 8. septembra 1941. do 18. januara 1944. godine. Nakon rata, sovjetska vlada je objavila da je bilo oko 670.000 mrtvih, uglavnom od gladi. Neke nezavisne procjene daju mnogo veće brojeve (700.000 do 1,5 miliona), dok su većine procjena oko 1,1 milion.
[12] Staljingradska bitka. Bitka koja je označila prekretnicu u Drugom svjetskom ratu, smatra
se najkrvavijom bitkom u ljudskoj historiji. Trajala je od 17. jula 1942. do 2. februara 1943. godine. Bitku su obilježili brutalnost i nebriga za civilne žrtve sa obje strane. Bitka se sastojala iz njemačke opsade južnog ruskog grada Staljingrada (današnji Volgograd), bitke unutar grada, i sovjetske kontraofanzive u kojoj su konačno bile zarobljene i uništene njemačke i ostale snage sila Osovine oko grada. Ukupni gubici u ljudstvu se procenjuju na između 1,5 i 2 miliona.
[13] Bombardovanje je izvedeno po odluci predsjednika Harija Trumana, a naređenje su izvršili američki bombarderi. Šestog avgusta 1945. godine, Amerika je bacila prvu bombu na Hirošimu, japanski grad, koji se u prečniku od 13 kvadratnih kilometara pretvorio u pustoš. Druga atomska bomba bačena je na Nagasaki tri dana kasnije. Atomski napad na Hirošimu je bio povod za japansku kapitulaciju, kojom je devet dana kasnije završen Drugi svjetski rat. Broj poginulih ljudi iznosio je oko 130 hiljada, a dvostruko više umrlo je od posljedica radijacije
[14] Hladni rat. Politički sukob između ‘‘zapadnih sila’’ predvođenih SAD-om i ‘‘istočnih sila’’ predvođenih SSSR-om koji se vodio od 1946. do 1991. godine kada je stalno postojala opasnost od izbijanja novog rata svjetskih razmjera između ‘imperijalista’ i ‘komunista’’. Pojam Hladni rat vezuje se za britanskog premijera Vinstona Čerčila koji je skovao krilaticu o ‘gvozdenoj zavjesi’ koju su komunist spustili između svog i ‘slobodnog svijeta’. On je marta 1946. godine u Fultonu (SAD) pozvao na ‘krstaški rat’ protiv komunizma.
[15] Rat u Vijetnamu. Poznat i pod nazivima Rat za otpor protiv Amerike i Američki rat, također poznat i pod nazivom Drugi indokineski rat. Bio je oružani sukob u eri Hladnog rata koji se odvijao na prostorima država Vijetnama, Laosa i Kambodže u razdoblju od 1. 11. 1955. pa sve do pada Sajgona 30. 4. 1975. godine. Taj rat zapravo je nastavak Prvog indokineskog rata (1946. – 1954.), a vodio se između Sjevernog Vijetnama – čiji su saveznici bili tadašnji Sovjetski Savez, Kina i ostale komunističke države – te vlade Južnog Vijetnama – čiji su najjači saveznik bile Sjedinjene Američke Države i druge antikomunističke zemlje. Tokom rata ljudski gubici na svim stranama bili su masovni uz brojne zločine nad civilima. Procjenjuje se da se broj poginulih Vijetnamaca (vojnika i civila) kreće između 800 hiljada i 3,1 milion. Uz to procjenjuje se da je poginulo 200 do 300 hiljada Kmera, 20 do 200 hiljada pripadnika Lao naroda te preko 58 hiljada američkih vojnika.
Rat u Vijetnamu se odražavao na građanski rat u Kambodži te je postupno i kambodžanska teritorija postala poprište ratnih operacija. Prema procjenama između milion i tri miliona stanovnika je ubijeno ili umrlo od gladi i bolesti u radnim logorima tokom ratnih sukoba uključujući diktaturi režima Crvenih Kmera od 1975. do 1979., a koji su nastavili voditi gerilski rat sve do 1991. godine.
[16] Opsada Sarajeva. Bila je jedna od najdužih opsada u povijesti modernog ratovanja i najduža opsada jednog glavnog grada ikada. Trajala je 44 mjeseci, od 6. aprila 1992. do 29. februara 1996. godine, što je tri puta duže od opsade Staljingrada. Sveukupno je ispaljeno oko 50.000 tona artiljerijskih projektila na grad, a u prosjeku je 329 projektila ispaljivano na grad dnevno. Najviše je bilo 22. jula 1993., kada je ispaljeno 3.777 projektila na grad. Tokom opsade, glavni grad Bosne i Hercegovine je bio gotovo potpuno odsječen od ostatka države te je nastala nestašica hrane, električne energije, plina, lijekova i vode. Građani su svakodnevno bili izloženi vatri snajpera velikosrpskog agresora. Tokom opsade umrlo više od 11.000 ljudi, od čega su skoro polovina bili civila (među njima više od 600 djece) a bilo je više od 50.000 lakše i teže ranjenih.
[17] ‘‘Živa lomača’’ je naziv za zločine nad civilima u bosanskohercegovačkom gradu Višegradu kada je 1992. u naselju Bikavac u avliji Meha i Derviše Aljić i u Pionirskoj ulici u kući Adema Omeragića zatočeno, a potom živo zapaljeno oko 140 muslimanskih žena, djece i staraca.
[18] Genocid u Srebrenici. Ratni zločin izvršen u julu 1995. za vrijeme rata u Bosni i Hercegovini koji se sastojao od masovnih, planski provedenih ubistava zarobljenih bošnjačkih muškaraca i dječaka između 12 i 77 godina. Ovaj zločin se smatra jednim od najvećih masakara u Evropi od Drugog svjetskog rata i jednim od najužasnijih događaja u savremenoj evropskoj historiji, u kojem je ubijeno preko 8.000 ljudi. Međunarodni krivični sud za bivšu Jugoslaviju (MKSJ) je, između ostalog, donio pravosnažnu presudu u kojoj masakr u Srebrenici kvalificira kao čin genocida.